ZAKLINANIE WĘŻY W GORĄCE WIECZORY

Oparty na wielokrotnie nagradzanej, brawurowej i niezwykle erotycznej prozie Małgorzaty Żarów, spektakl odsłania przestrzenie zwykle ukryte – te cyfrowe, w których ciało staje się towarem, i te miejskie, gdzie samotność może być szczególnie dotkliwa.

Bohaterka, kobieta pracująca jako CamGirl, prowadzi nas przez wynajmowane mieszkania, klatki schodowe, ulice i przystanki nocnej komunikacji. Na swojej drodze spotyka Ramonę - wróżbitkę amatorkę, Stefana - aktora porno oraz Magdę - przyjaciółkę z dawnych czasów.
Warszawa staje się tu nie tłem, lecz pełnoprawną uczestniczką opowieści - miastem, które potrafi ukrywać anonimowość, a jednocześnie boleśnie ją obnażać.
To historia o intymności wystawionej na spojrzenia innych, o potrzebie bycia zauważoną i walce o własną podmiotowość. „Zaklinanie węży w gorące wieczory” to opowieść, w której pragnienia i potrzeby zderzają się z oczekiwaniami - brutalnymi i realnymi.
 

PREMIERA 13 lutego 2026 | mała scena

Spektakle popremierowe: 14,15,17 lutego | 13-15 marca | 29, 30 kwietnia

Obsada:

Damian Kwiatkowski, Maksymilian Piotrowski, Helena Urbańska, Małgorzata Witkowska, Karol Wróblewski

Twórczynie i twórcy:

reżyseria, adaptacja: Jan Jeliński
scenografia, kostiumy, reżyseria światła: Dorota Nawrot
muzyka: Rafał Ryterski
choreografia: Wojciech Grudziński
wideo: Agata Rucińska
dźwięk na planie: Oskar Światowski
koordynacja intymności: Martyna Czarnecka
asystent reżysera: Filip Pardyak
asystentka scenografki i kostiumografki: Zofia Mazurek
kierowniczka produkcji: Małgorzata Długowska-Błach
producentka: Adrianna Gołębiewska
asystentka produkcji i koordynatorka planów zdjęciowych: Kinga Kostoń-Hayatullah
inspicjent: Radosław Duda

FRAGMENTY WYWIADU AGNIESZKI GÓRNICKIEJ Z MAŁGORZATĄ ŻARÓW I JANEM JELIŃSKIM

Postrzegam powieść erotyczną jako gatunek, którego nadrzędnym celem jest podniecić czytelnika czy czytelniczkę. A to w ogóle mi nie przyświecało. (…) Stoję na stanowisku, że cały koncept oddzielania erotyki od reszty rzeczywistości bardzo mocno wynika z tabu. I kiedy czytelnik lub czytelniczka dostaje seks w literaturze, to wydaje mu się, że to jest oddzielne od całej reszty. Mi bardzo zależało, żeby to było o czymś, żeby ten seks był po coś. On też jest napisany w określony sposób po coś i jest integralną częścią tego tekstu. | Małgorzata Żarów

Violet Love to nie jest bohaterka z krwi i kości, ze złożoną warstwą psychologiczną. Ona się konstruuje w tekście poprzez narrację, którą prowadzi. Wszystkie elementy biograficzne mogłyby brzmieć zupełnie inaczej. To nie są bardzo istotne składowe konstrukcji bohaterki. Przede wszystkim musiałam sobie skonstruować jej język. Ta powieść i narracja są dość mocno wystylizowane. Język konstruowałam symultanicznie z budowaniem bohaterki i jedno wynikało z drugiego. Jestem bardzo przywiązana do konceptu iluzji i tworzenia iluzji, i to się łączy z tym, że głównym zadaniem bohaterki jest konstruowanie fantazji, ona jest producentką fantazji. | Małgorzata Żarów

Fascynujące są dla mnie te momenty, w których bohaterka poszukuje swojego odbicia w szklanych, trochę nierealnych drapaczach chmur. Hipnotyzują ją obrotowe drzwi, które „pożerają” kolejnych ludzi, jestem zdania, że bohaterka w mniej lub bardziej uświadomiony sposób buduje paralelę między realem, a wirtualną pracą na kamerkach, której się podejmuje. | Jan Jeliński

Dla mnie to jest istotny politycznie temat, szerzej: pracy seksualnej i praw pracowniczych. Wydaje mi się, że kiedy mówimy o pornografii, często skupiamy się na tym, co ona robi ludziom kulturowo, a stosunkowo mało tak naprawdę mówimy o osobach, które ją tworzą. I one zderzają się z paniką moralną. W ostatnich latach pojawił się silny konserwatywny i antypornograficzny zwrot. Banowanie pornografii miałoby pomóc osobom, które są „wyzyskiwane” przez branżę, ale pytanie: w jaki sposób? Wydaje mi się, że w żaden. | Małgorzata Żarów

Ważne było dla mnie, aby wykonać trud edukacyjny, dowiedzieć się więcej o charakterze tej pracy. Jakie są możliwe pola do przekroczeń, w jaki sposób osoby pracujące seksualnie mogą się chronić przed zachowaniami niepożądanymi, jakie mogą być możliwe motywacje tych osób do podjęcia pracy przed kamerką. Czy chodzi tu tylko o pieniądze, a po drugiej stronie, o spełnienie seksualne? Okazuje się, że temat jest o wiele bardziej złożony. Kluczowe było dla mnie, aby nie wtłoczyć relacji pracownica seksualna - klient, w spłaszczający i stygmatyzujący schemat „pana i ofiary”. Nie chciałem wyjść od oceniania tych mężczyzn, bo to też jest opowieść o zaspokajaniu potrzeb, o dokonywaniu pewnych wielopoziomowych transakcji między ludźmi. | Jan Jeliński

O TWÓRCACH:

Jan Jeliński

Reżyser teatralny, absolwent Wydziału Reżyserii w Akademii Teatralnej im. A. Zelwerowicza w Warszawie. W jego dorobku znajdują się spektakle takie jak: "Nimfy 2.0" (Narodowy Stary Teatr im. H. Modrzejewskiej w Krakowie), „Boginie" (Teatr Słowackiego w Krakowie), "Ludwig" (Teatr Żeromskiego w Kielcach/Nowy Teatr w Warszawie), "Stella Walsh. Najszybsza osoba świata" (Teatr Polski im. H. Konieczki w Bydgoszczy), „Hotel Chelsea" (Teatr im. S. Jaracza w Olsztynie), „Zmory” (Teatr Polski im. H. Konieczki w Bydgoszczy) "Bruno Schulz. Fetyszysta." (Teatr im. A. Fredry w Gnieźnie). Jego spektakle miały pokazy m.in. w TR Warszawa, Nowym Teatrze w Warszawie oraz na festiwalach Boska Komedia w Krakowie, Warszawskich Spotkaniach Teatralnych, Queer Festiwal w Poznaniu, Sopot Non-Fiction, Festiwalu Prapremier w Bydgoszczy.

Dorota Nawrot

Scenografka, kostiumografka, reżyserka światła w spektaklach: Michała Borczucha (m.in. „Apokalipsa”, Nowy Teatr w Warszawie; „Projekt P”, Teatr Wielki-Opera Narodowa w Warszawie, „Dramaty księżniczek”, Teatr Slovensko mladinsko gledalisce w Lublanie; „Wszystko o mojej matce”, Teatr Łaźnia Nowa w Krakowie; „Zew Cthulhu”, Nowy Teatr w Warszawie, „Moja walka”, TR Warszawa; „Żaby”, Teatr Studio w Warszawie; „Kino moralnego niepokoju”, Nowy Teatr w Warszawie; „Książe Niezłomny”, Theater Basel w Bazylei; „Aktorzy prowincjonalni”, Stary Teatr w Krakowie, Teatr Polski w Podziemiu we Wrocławiu; „Przemiany”, „Mieszkanie na Uranie”, Teatr Nowy w Warszawie, Klaipedos Dramas Teatras w Kłajpedzie; „Czarodziejska góra”, TR Warszawa; „Ulisses”, Teatr im. J. Słowackiego w Krakowie), Olgi Ciężkowskiej („Jezus”, Teatr Dramatyczny im. J. Szaniawskiego w Wałbrzychu; „Instrukcja dla pań sprzątających”, Teatr im. J. Kochanowskiego w Opolu; „Nieustraszona miłość Eve Adams”, Stary Teatr w Krakowie), Michała Buszewicza („Orfi”, Teatr im. J. Szaniawskiego w Wałbrzychu; „Edukacja seksualna”, Teatr Współczesny w Szczecinie; „Chłopaki płaczą”, Teatr Dramatyczny im. G. Holoubka w Warszawie; „Polak sprzeda zmysły”, Teatr Dramatyczny im. J. Szaniawskiego w Wałbrzychu; „Za dużo wszystkiego”, TR Warszawa), Tomasza Węgorzewskiego („Listopad”, Teatr im. A. Fredry w Gnieźnie; „Wampir. Trauerspile”, Teatr im. H. Konieczki w Bydgoszczy; „Psychoza”, Teatr im. H. Żeromskiego w Kielcach, Nowy Teatr w Warszawie; „Mojżesz”, Teatr Polski w Podziemiu we Wrocławiu), Michała Kotańskiego („Uciekła mi przepióreczka”, Teatr im. S. Żeromskiego w Kielcach) i Jana Jelińskiego.

Autorka scenografii i kostiumów do filmów „Rozszczepić umysł” (reż. Anna Bernacik), „Before After” (reż. Filip Bojarski), „Warany z komodo” (reż. Michał Borczuch), „Konstelacje” (reż. Aniela Gabryel).

Wojciech Grudziński

Tancerz i choreograf, absolwent Ogólnokształcącej Szkoły Baletowej w Warszawie oraz wydziału tańca współczesnego CODARTS – Rotterdam Dance Academy w Holandii. W 2023 roku ukończył program magisterski w DAS Graduate School – Academy of Theater and Dance na Uniwersytecie w Amsterdamie. W 2024 roku był rezydentem Cité internationale des arts x CN D w Paryżu. W 2025 roku został laureatem Paszportu „Polityki” w kategorii Scena.
Stypendysta Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2017, 2021), laureat stypendium artystycznego m.st. Warszawy (2021) oraz holenderskich programów, takich jak Schuurman Schimmel-van Outeren Stichting (2012/2013) i Stichting Bekker-la Bastide-Fonds (2013). W 2018 roku nagrodzony w konkursie na wizytę studyjną w Movement Research at Judson Church w Nowym Jorku, organizowanym we współpracy z GPS/Global Practice Sharing Program, Art Stations Foundation oraz Instytutem Muzyki i Tańca.
Grudziński realizuje autorskie projekty choreograficzne. W latach 2016–2017 stworzył solowe prace „SLAVE4YOU” i „PAX”. W 2018 roku jako rezydent Art Stations Foundation (Solo Projekt Plus), zrealizował „POPULUXE”, zakwalifikowane do Polskiej Platformy Tańca 2019. W 2019 roku powstało „RODOS” (prod. Komuna Warszawa), wyróżnione w rankingu TOP10 tygodnika „Polityka”. W 2021 roku premierę miał spektakl „DANCE MOM”, zrealizowany we współpracy z matką artysty, Ewą Grudzińską.
W ostatnich latach zaprezentował „BOW: A STUDY” (2023, premiera na Santarcangelo Festival), „THREESOME” (2024, koprodukcja Belluard Bollwerk i Nowego Teatru), „TEACH ME NOT!” (2025, koprodukcja Zodiak – Centre for New Dance, Wojciech Grudziński, Nowy Teatr i Instytut Adama Mickiewicza) oraz „CUTE & AWKWARD” (2025, koprodukcja Frascati Producties i Instytut Adama Mickiewicza).

Rafał Ryterski

Kompozytor, aktywista, artysta interdyscyplinarny, kurator. Synteza różnych gatunków muzycznych jest cechą charakterystyczną jego twórczości, a sam Ryterski nazywa tą praktykę genrebendingiem. W ciągu ostatnich paru lat artysta ten także chętnie wykracza poza konwencję samej muzyki, tworząc dzieła interdyscyplinarne na pograniczu performensu oraz teatru. Jego sztuka tematycznie oscyluje wokół pojęcia tożsamości, fenomenów kulturowych charakterystycznych dla społeczności LGBTQ+ oraz obnażaniu mechanizmów przemocy.

Zwycięzca 70. Międzynarodowej Trybuny Kompozytorów za utwór „Totentanz” (2024), zwycięzca konkursu kompozytorskiego organizowanego przez 33. Biennale Muzyki w Zagrzebiu (2025) oraz współzwycięzca festiwalu teatralnego Pestka w roku 2024 (nagroda główna oraz nagroda publiczności) za spektakl „Modlitwa pod cudowną mozaiką pod wezwaniem samej siebie”. Ponadto w roku 2021 był nominowany do Paszportu Polityki w kategorii „muzyka poważna” za konsekwentne wprowadzanie wątków LGBTQ do polskiej muzyki współczesnej.

Ryterski jest absolwentem kierunku kompozycja ze specjalnością multimedialną na Uniwersytecie Muzycznym Fryderyka Chopina w Warszawie oraz absolwentem kierunku kompozycja klasyczna na The Royal Academy of Music w Aarhus. Sam także jest wykładowcą - uczy jako specjalista w zakresie kompozycji, sztuki dźwięku oraz technologii (Polsko-Japońska Akademia Technik Komputerowych oraz Akademia Muzyczna im. Grażyny i Kiejstuta Bacewiczów w Łodzi).

Tworzy także muzykę teatralną współpracując z takimi reżyserami i reżyserkami jak: Kuba Kowalski, Gosia Wdowik, Agnieszka Jakimiak i Mateusz Atman, Aga Błaszczak, Anna Obszańska, Przemysław Jaszczak, Tadeusz Kabicz, Marta Górnicka.

Agata Rucińska

Absolwentka Wydziału Sztuki Mediów na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie oraz Uniwersytetu Jagiellońskiego, kierunku wiedza o teatrze. Pracuje głównie z fotografią, wideo i rzeźbą. Założycielka studia 3tle. Autorka projekcji wideo do spektakli m.in. w TR Warszawa, Teatrze Dramatycznym im. Gustawa Holoubka w Warszawie, Teatrze Polskim w Poznaniu, Teatrze Starym im. H. Modrzejewskiej w Krakowie, Teatrze im. S. Żeromskiego w Kielcach, Teatrze im. A. Fredry w Gnieźnie, Teatrze Polskim im. H. Konieczki w Bydgoszczy. Uczestniczka wystaw w Polsce i za granicą (m.in. w Galerii Labirynt w Lublinie, Instytucie Fotografii Fort w Warszawie, Galerii Studio w Warszawie, Petach Tikva Museum of Art w Izraelu, BACC w Bangkoku w Tajlandii).