Wiosna idzie – i brzmi Dvořákiem [Michał Nesterowicz i Agata Piotrowska-Bartoszek w Filharmonii Łódzkiej]
„Wiosna idzie” – zauważył maestro Michał Nesterowicz w reakcji na żarliwe oklaski publiczności po wybrzmieniu ostatnich dźwięków VIII Symfonii G-dur Antonína Dvořáka. Jego słowa stały się idealną klamrą dla ubiegłopiątkowego wieczoru w Filharmonii Łódzkiej im. Artura Rubinsteina.
Pogoda wciąż balansuje na granicy pór roku, toteż w sali przy ul. Narutowicza 20 nie zabrakło emocjonalnego siłowania się sprzecznych nastrojów. Nesterowicz to obecnie jeden z najbardziej cenionych polskich artystów na arenie międzynarodowej – laureat prestiżowego Konkursu Dyrygenckiego im. Grzegorza Fitelberga oraz zwycięzca Cadaqués Orchestra European Conducting Competition. Jego obecność na łódzkiej estradzie zawsze gwarantuje interpretacje głęboko przemyślane i pełne technicznej precyzji, co potwierdził już od pierwszych taktów wieczoru. Program koncertu, nakreślony przez silne kontrasty, był dla publiczności wiosennym procesem emocjonalnego oczyszczenia i odnowy.
Wieczór otworzyło legendarne Adagio na smyczki Samuela Barbera – utwór będący jednym z najtrudniejszych testów dla tych, którzy nigdy na koncertach nie płaczą. Jest to druga część Kwartetu smyczkowego h-moll op. 11, którą to sam kompozytor postanowił zaaranżować na orkiestrę pod koniec lat trzydziestych ubiegłego stulecia. W latach siedemdziesiątych ponownie posiłkował się tym tematem, komponując Agnus Dei na osiem głosów, ale to właśnie w wersji smyczkowej Samuel Barber pozostaje w historii muzyki najbardziej rozpoznawalny. Prosta i powracająca falami melodia znana jest z wielu filmowych produkcji, a także z ceremonii pogrzebowych największych mężów stanu i celebrytów. Orkiestra Symfoniczna FŁ pod batutą Michała Nesterowicza uniknęła jednak łatwego sentymentalizmu, budując napięcie w sposób wyważony i powściągliwy. Dyrygent prowadził frazę na długim oddechu, pozwalając kulminacji wybrzmieć nie siłą decybeli, lecz ciężarem emocjonalnym – na szczęście niezbyt przytłaczającym.
Po Barberze przyszedł czas na porcję mało znanej XX-wiecznej muzyki francuskiej. Na estradzie pojawiła się solistka wieczoru – Agata Piotrowska-Bartoszek – pierwsza oboistka Orkiestry Symfonicznej Filharmonii Łódzkiej. Pracę w orkiestrze łączy z wieloma aktywnościami artystycznymi i pedagogicznymi: koncertuje jako solistka i kameralistka w kraju i za granicą, wykłada w macierzystej Akademii Muzycznej w Łodzi na stanowisku profesora oraz prowadzi kursy dla młodych adeptów instrumentu. Pani Agata zaprezentowała wirtuozowski Koncert na obój i orkiestrę Henriego Tomasiego. Eklektyzm tej kompozycji – korsykański temperament w szybkich pasażach, precyzja i dźwięki rozrzucone po krańcach skali – był idealnym polem do popisu dla technicznej sprawności i muzykalności artystki. W rękach Piotrowskiej-Bartoszek pięknie zaprezentował się tego wieczora nowy instrument zakupiony przez Filharmonię Łódzką. Warto zauważyć, że blask solistki był wspierany przez równie znakomite partnerki z sekcji dętej drewnianej. W dialogach z obojem nie ustępowały koleżance klarnecistka Maria Owczarek oraz fagocistka Dorota Cegielska, tworząc razem misterną, niemal kameralną strukturę dźwiękową wewnątrz orkiestry
Drugą część wieczoru wypełniła VIII Symfonia G-dur op. 88 Antonína Dvořáka, dzieło emanujące witalnością i czeską pogodą ducha. Nesterowicz wydobył z partytury zarówno pastoralny spokój części drugiej, jak i taneczną lekkość Allegretto grazioso. Finałowe Allegro ma non troppo było triumfem sekcji dętej blaszanej i perkusji, zamykając symfoniczny cykl czystą radością. Brawa nie ustawały, więc maestro zdecydował się sprezentować publiczności energetyczny bis – 8. Taniec Słowiański Dvořáka, który postawił kropkę nad „i”, ostatecznie potwierdzając, że wiosna idzie i warto dołączyć do niej tanecznym krokiem.
